پل شماره ۲۷ در منطقه ۲ آزادراه تهران–شمال برنده طرح بتنی برتر سال 1404 از سوی انجمن بتن ایران شد.

پل شماره ۲۷ – سازه خاص مهندسی در منطقه ۲ آزادراه تهران–شمال

پل شماره ۲۷ به عنوان طویل‌ترین و بلندترین پل در منطقه ۲ آزادراه تهران–شمال، یکی از شاخص‌ترین سازه‌های این مسیر کوهستانی به شمار می‌رود. این پل به منظور عبور ایمن آزادراه از دره و رودخانه‌ی زیبای آسیاب‌درگاه (وله) طراحی و اجرا شده و شامل دو دستگاه پل مجزا در باندهای رفت و برگشت است. با توجه به شرایط خاص توپوگرافی و عمق دره، سیستم سازه‌ای پل‌ها از نوع عرشه‌ی باکس بتنی پیش‌تنیده به روش طره آزاد (Balanced Cantilever) انتخاب گردیده است.

پل باند شرقی

عرشه‌ی پل باند شرقی به طول کلی ۲۹۸ متر و با دهانه‌ی اصلی ۹۴ متر و عرض ۱۵٫۳ متر، به روش طره آزاد احداث شده است. ارتفاع عرشه در محل پایه‌ها ۵٫۶ متر و در وسط دهانه به ۲٫۹ متر کاهش می‌یابد. بلندترین پایه‌ی این پل 40 متر ارتفاع دارد و بر روی فونداسیونی با پی‌های عمیق استقرار یافته است.

پل باند غربی

عرشه‌ی پل باند غربی به طول کلی ۳۲۱ متر و با دهانه‌ی اصلی ۱۰۲ متر و عرض ۱۳٫۶ متر، مشابه باند شرقی به روش طره آزاد طراحی و اجرا گردیده است. ارتفاع عرشه در محل پایه‌ها ۵٫۶ متر و در وسط دهانه ۲٫۷ متر می‌باشد. بلندترین پایه در این باند 42 متر ارتفاع دارد که همانند باند مقابل بر روی فونداسیون با پی عمیق بنا شده است.

ویژگی‌های هندسی و اجرایی

قرارگیری هر دو پل در قوس افقی با شعاعی در حدود ۴۶۰ متر، همراه با شیب عرضی ۶ درصد از ویژگی‌های منحصربه‌فرد هندسی این پروژه است. تلفیق این شرایط با اجرای چهار دهانه‌ی طره آزاد و انجام بیش از 350 تن عملیات کابل‌گذاری و پیش‌تنیدگی ، 24000 متر مکعب بتن ریزی و عملیات تزریق در غلاف های پیش تنیدگی، پل شماره ۲۷ را به یکی از پروژه‌های خاص و شاخص کشور در سال‌های اخیر تبدیل کرده است.

این پل، نمونه‌ای برجسته از توان مهندسی و ساخت داخل در حوزه‌ی پل‌سازی پیشرفته است که نشان‌دهنده‌ی تلفیق دانش فنی، تجربه‌ی اجرایی و نوآوری در طراحی و اجرا می‌باشد.